هنوز از درد می‌خوانی و ما هم با تو هم‌دردیم

میان کوچۀ آوازِ تو یک‌عمر، شبگردیم

صدایت در زمین بیداد کرد ای آسمانِ عشق

همایون باد! ما ایمان به اعجازِ تو آوردیم

چه اقیانوس خوشبختی‌ست این آواز ایرانی

که مروارید تحریر تو را در خویش پروردیم

«به مژگان سیه کردی هزاران رخنه در دینم»

رفیقان! یاد ایامی که یاد از عشق می‌کردیم

به خورشید سپهر تو! که در پیوند مهر تو

اگر از مهربانی دست برداریم! نامردیم!

هنوزم دود عود از کنده برخیزد، بخوان یارا!

که مثلِ ساز از ناکوکی ایام، دلسردیم

بخوان تا زخمهۀ شهناز در نای تو می‌رقصد

بزن راهی دگر، شاید از این بیراهه برگردیم

خوشا رنگ صدایت، وحدتی در عین کثرت‌ها

اگر آبی، اگر سرخیم، اگر سبزیم، اگر زردیم

حامد حسینخانی