بشنوید | سروده و صدای احمد جلالی، سفیر در یونسکو،
با تضمین دو بیت از "سایه"

باغ‌ها می‌روند و می‌آیند
ما تماشاکنان صدای تو را
کاروان‌ها فرو شدند و هنوز
گوشِ دل داده‌ام دَرای تو را
در صدای تو، ‌ای «حکایتِ دوست»
بخدا دیده‌ام خدای تو را
«آسمان گوش پهن‌کرده که باز
بشنود بانگِ رَبنای تو را»۱
زان لبِ نوش و نایِ شیرین کار 
گُلشکر ریخت مبتلای تو را
نازم آن نازنین عروس که داشت
نازک آرایِ تن، قبای تو را
عارف این پارسی شنید و چشید
شهدِ آوازِ پارسای تو را
بادبان­‌کش، که بادِ شُرطه ببرد
دامن از دست، آشنای تو را
ره­‌زنی کو که پی تواند زد
توسنِ تندِ بادپای تو را
بنشین و غبارِ غم بنشان
چشم داریم توتیای تو را
که به «قانونِ» عشق می‌خوانند
عاشقان نسخه‌ی «شِفا»ی تو را
*****
یا باد آن‌که ساز نو بستند
مطربان پردۀ «نوا»ی تو را
یاد باد آن‌که شور می‌افزود
لطفِ سازش ابوعطای تو را
حافظ از شورِ آن نوا بوسید
لبِ نایِ غزلسرای تو را
یاد باد آن‌که سایه می‌گسترد
آفتابش طرب‌سرای تو را
بلبلانیم وقت گل خاموش!
راز این است ماجرای تو را!
گیسوی چنگ گفت موی به موی
وَر بریدند مویه‌های تو را
خم شکن اینقدر نمی‌داند
که بها نیست خون‌بهای تو را
*****
«دوش رفتم به کوی باده‌فروش»
غیر آنجا که جُست جای تو را؟
خسروانی سرود بر لب بود
مستِ جامِ جهان‌نمای تو را
سوی مستان گشاده ساقی دست
تا شنیدست «ساقیا»ی تو را
گل فشانند، مست و پاکوبان
دستِ گلدسته‌ها صلای تو را
گرمِ پژواکِ «رَبنا» به سَماع
در اَذانند «آتنا»ی تو را
بر سر خوانِ روزه‌داران ریخت
آسمان نقلِ مرحبایِ تو را
دمِ دمسازِ آدمی این نیست
«قدسیان می‌دمند نایِ تو را»
«قدسیان می‌دمند نایِ تو را
تا خدا بشنود نوای تو را»۱
مهرِ آن مِهربان نگه داراد
بر هنر سایه‌ی همای تو را
شهربندِ «هوایِ صحبت یار»
چه کند شهرِ بی‌هوایِ تو را ؟
تو بمان و بخوان که تحفه گرفت
چشم آواز، روشنای تو را
تو بمان در میان، که پیری نیست
تا به دوش افکند رِدای تو را
تو بمان و بدان که ایران راست
رویِ دل با خدا شفای تو را

 احمد جلالی، اردیبهشت ۱۳۹۵
پی‌نویس: ۱- دو بیتِ استاد سایه، با تغییر ترتیب آنها

برای دسترسی به فایل پی‌دی‌اف این متن می‌توانید اینجا را کلیک کنید.

حسین علیزاده از معدود نخبگان هم‌عصر محمدرضا شجریان هست که همچنان فعالیت می‌کند. نقش او در ساخته شدن برخی از شاهکار‌هایی که با صدای شجریان شنیدیم کم‌نظیر است. امروز زادروز صدای بی‌همتای موسیقی ایرانی است، علیزاده در روزنامه اعتماد یادداشتی نوشته که خواندنش خالی از لطف نیست. البته یادداشتی با نثر مسجع.

تو مانده‌اي تا مهر شوي/ تو مانده‌اي تا فرياد شوي

تو مانده‌اي تا همدرد عاشقان شوي / تو مانده‌اي تا شادي شاد شود

تو مانده‌اي تا روزگار برود/ تو مانده‌اي تا دلي نشكند

تو مانده‌اي تا سرود زندگي شوي / تو مانده‌اي تا حق شوي

تو مانده‌اي تا تاريخ شوي / تو راز مانايي

تو صدايي / ...و مي‌ماني

حسین علیزاده

۰۱ مهر ۱۳۹۸

علیزاده برای زادروز شجریان: مانده‌ای که فریاد شوی

ما قول های زیادی به هم داده بودیم،

مثلا قول داده بودی چشم هایت برای من باشد و
خنده هایت فقط دل من را به قنج بیاورد،
من گونه های نرمم را برای تو کنار بگذارم،
تو چالِ دیوانه کننده ات را برای من،
من صدایم را که زیر لب شجریان می خواند و
تو صدای ظریفت که اسمم را ترانه می کند،
من شانه هایم را برای تو و تو غرق شدن در موهایت را برای من،
من بازوهایم را برای چرخاندنت زیر باران،
تو دست هایت را برای بازی کردن روی صورت من،
مثلا قول داده بودیم که طپش قلب تو شب ها لالایی من باشد و....
و من حالا نمی دانم که تو کجایی،
چه می کنی،
برای که هستی و به چه کسی قول می دهی
و ما آدم ها چقدر بد قولیم.

فولاد

۱۷ بهمن ۱۳۹۶

ویسگون

اردوان انوشه

www.ardavan-anooshe.ir

علی صادقی

https://www.instagram.com/alisadeghii93/

آهای بنده خدا یک وقت خدایی نکرده صدای زیبایی نداشته باشی برای خواندن که کلاغ های شهر از صدای دلنشین تو بیزارند و ممنوع صدایت خواهند کرد... آهای بنده خدا یک وقت خدایی نکرده با نوایت چنان دلی از خلایق خدا نبری که خلق پندارند همنشین خدا شده اند که ممنوع صدایت خواهند کرد... آهای بنده خدا یک وقت خدایی نکرده جز بیست خواننده برتر وبزرگ جهان نشوی(که به یقین اول است)که ممنوع صدایت خواهند کرد... آهای بنده خدا یک وقت خدایی نکرده نوایی را چند ساعت مداوم بی هیچ خطا و بی هیچ سازی جوری نخوانی که گمان برند این چند ساعت را به آوازی باضرب و آهنگ ساز گوش داده اند که ممنوع صدایت خواهند کرد... آهای بنده خدا یک وقت جایی زمانی ناخود آگاه نام شجریان از زبانت به در نشود که ممنوع صدایت خواهند کرد
پ:ن.به این دنیا و به خاک خودش ممنوع صدایش خواهی کرد به روز قیامت که باصدای ربنایش محشر آغاز شود چه خواهی کرد؟
پ:ن.دوش از بانگ نوایش اشک هایم ریخت دل
زاین غریبی در صدایش شاه شهرم را خجل

میلاد یوسفی

https://www.instagram.com/miladyousefi911/

95/10/23

دیدی ای دل که غم عشق دگر بار چه کرد
چون بشد دلبر و با یار وفادار چه کرد

آه از آن نرگس جادو که چه بازی انگیخت
وه از آن مست که با مردم هشیار چه کرد

این برگهای سبز از زیبایی خداوند بهره برده اند و اگرچه نباتات قوه تفکر و تعقل ندارند، ولی عقل و عشق من به آنها هم عشق میدهد و گویی آنها زنده میشوند. دوست دارند برایشان شجریان بگذارم و با پارچه مرطوب برگهای زیبایشان را غبار بروبم. آنها هم در این آلودگی هوای این شهر وحشی، بی دریغ به من اکسیژن میدهند. نفس میدهد. آیا واقعا وجود خداوند نیاز به برهان عقلی دارد؟ آیا با عقل و دلتان خدا را نمیبینید؟

آراسپ کاظمیان

https://www.instagram.com/araspus

95/10/17

95/07/05

شرق

شجریان، دماوند موسیقی ایران

خاطرات عاشقانه اصغر فرهادی با محمدرضا شجریان؛ از کوچه های پاریس تا شمال

روز نو :